บทที่ 49 “เจ้าจงใจใช่หรือไม่”

เยี่ยเสวียนมองหมาน้อยในร่างมนุษย์อย่างพินิจพิจารณา สายตาไล่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับกำลังประเมินสิ่งของล้ำค่า

“เจ้าเป็นคนแล้วรูปงามพอใช้ได้เลยนะ” เขาว่าเรียบ ๆ “ดีแล้วที่เจ้าจะไม่อยู่กับข้าต่อ ข้าไม่ชอบสายตาชื่นชมความงามที่ฉางซีมองเจ้า หาวิธีคืนร่างให้เจ้า แล้วตามหาเจ้าของเดิมให้เจ้าดีกว่า”

ฉาง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ